Zijn inleefreizen (of exposures?) nog relevant anno 2007? In het eerste nummer van Verrekijkers presenteerde ik interviews met deskundigen en inleefreizigers over dit thema. De algemene tendens leek te zijn dat inleefreizen zeker een interessante ervaring bieden, mits je bepaalde valkuilen kunt vermijden.
Zo wees Joris Michielsen, de campusverantwoordelijke van USOS, op het belang van een grondige voorbereiding zodat de inleefreiziger de bagage heeft om bepaalde realiteiten te herkennen. Een rechtstreeks contact met een situatie is geen garantie voor begrip ervan! Tegelijkertijd waarschuwde hij er ook voor dat de organisatie die mensen uitstuurt geen ideologische stellingname mag opdringen doorheen de voorbereiding, want dat zorgt er voor dat de inleefreiziger slechts één mogelijke kijk op de situatie meekrijgt.
Anne Marie Van Broeck, een docente toerismestudies aan de KU Leuven, stelt zich vragen omtrent beeldvorming. Waar ligt de klemtoon in het bezoek aan ontwikkelingslanden? Ligt die op armoede? Krijg je dan niet een bevestiging van het klassieke verhaal van kommer en kwel? De “goede” bedoelingen waar je mee vertrekt lijken je perceptie van de realiteit te filteren. Dienen deze niet achtergelaten te worden doorheen de reis om echt tot een contact te kunnen komen?
De column van Wim Marivoet toont dan weer hoe het verblijf in een gastgezin ongetwijfeld een zware belasting is voor het gezin in kwestie. Wordt hier wel genoeg rekening mee gehouden?
Maar vooral, wat zijn jullie ervaringen? Wat houden jullie over aan die inleefreis met USOS? En welke vragen zijn er nog niet gesteld geweest?
Tobi Lancsweert
Lees het artikel hier.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comment:
Hallo,
interessant dossier over inleefreizen in het tijdschrift!
Ik ben zelf ook in 2005 op inleefreis naar Nicaragua geweest: een hele belevenis, soms niet al te positief, maar globaal gezien een bijzondere en mooie ervaring.
In 1 Nicaraguaanse familie, de armste van de verschillende gastgezinnen waarbij we logeerden nota bene, heb ik me erg welkom en geapprecieerd gevoeld. Er hing daar zo'n warme en ongedwongen sfeer. Die mensen waren oprecht blij met mijn aanwezigheid in hun gezin en ik voelde me er dan ook goed - ondanks de zeer povere levensomstandigheden. Hoewel ik niet zo sentimenteel aangelegd ben, vielen er tranen bij het afscheid.
En verder? Wat na de inleefreis? Dat is een vraag die ik me regelmatig stel. Ik heb 1 keer een brief geschreven en een heel pak van m'n foto's ontwikkeld voor hen. Hebben ze dat pakket ooit aangekregen? Verder heb ik geen poging meer ondernomen, hoewel ik vaak aan hen denk. Ik voel me er niet helemaal lekker bij dat ik zo van hun gastvrijheid genoten heb en nu toch geen contact meer probeer te houden... Was dit dan gewoon 1 van de vele ontmoetingen in m'n leven waar verder geen gevolg aan gegeven wordt??
Nog iemand die met zo'n dubbel gevoel zit? Of hebben de meeste inleefreizigers dan nog wel contact met mensen die ze op hun weg zijn tegengekomen? Ik vraag me het af en ben benieuwd naar andere ervaringen!
Groeten,
Evelien
Post a Comment